ใครเล่าเลยจะรู้ว่าความรัก

แม้แรกเจอต่างคนไม่รู้จัก

แต่ปักใจเพียงครั้งเดียว ติดในใจชั่วกาล

ยามที่เราทั้งสองได้พานพบ

ลบเรื่องราวอดีตที่ร้าวราน

เธอคือความรักแท้ ที่ฉันหามาเนิ่นนาน

แต่ความรักดูเหมือนเลือนรางปลายทางไม่เป็นดังใจ

ถ้าจะให้เราพบกันไยต้องกีดกั้นเราให้ไกล

กีดกั้นด้วยแผ่นฟ้าแม้ไกลฉันยินดีจะฝ่าไป

กีดกั้นด้วยภูผาสูงชันลับตาฉันไม่หวั่นไหว

กีดกันด้วยเวลาฉันยินดีรอ

แต่กีดกั้นด้วยชะตาฉันคงต้องยอมพ่ายแพ้ใช่ไหม

ใช่ไหม...

ในตอนจบสุดท้ายนิยายรัก

มักให้คนห่างไกลได้ย้อนกลับ

กลับมาเพื่อพบเจอ บอกรักเธออีกครั้ง

แต่ความจริงของฉันรักเราคงเป็นไปดังนั้นไม่ได้

พยายามแค่ไหนไม่มีทางใดที่เราจะใกล้กัน

กีดกั้นด้วยแผ่นฟ้าแม้ไกลฉันยินดีจะฝ่าไป

กีดกั้นด้วยภูผาสูงชันลับตาฉันไม่หวั่นไหว

กีดกันด้วยเวลาฉันยินดีรอ

แต่กีดกั้นด้วยชะตาฉันคงต้องยอมพ่ายแพ้ใช่ไหม

ใช่ไหม...

กีดกั้นด้วยแผ่นฟ้าแม้ไกลฉันยินดีจะฝ่าไป

กีดกั้นด้วยภูผาสูงชันลับตาฉันไม่หวั่นไหว

กีดกันด้วยเวลาฉันยินดีรอ

แต่กีดกั้นด้วยชะตาฉันคงต้องยอมพ่ายแพ้ใช่ไหม

ใช่ไหม...

（กีดกั้นด้วยแผ่นฟ้าแม้ไกลฉันยินดีจะฝ่าไป）

（กีดกั้นด้วยภูผาสูงชันลับตาฉันไม่หวั่นไหว）

กีดกันด้วยเวลาฉันยินดีรอ

แต่กีดกั้นด้วยชะตาฉันคงต้องยอมพ่ายแพ้

ใช่ไหม

ใช่ไหม

ใช่ไหม...